Η Αρχή

Σήμερα 15/10/2010 αποφάσισα να ξεκινήσω και εγώ το δικό μου ιστολόγιο. Νομίζω ότι το κάνω πιο πολύ από αγανάκτηση και όχι επειδή έχω να πω κάτι σημαντικό στον κόσμο. Η αγανάκτηση μου δεν προήλθε από κανένα πολιτικό, την ανεργία, την ακρίβεια, τα προπαγανδιστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά ήρθε από τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης των φίλων μου. Ναι αγαπητοί μου φίλοι, εσείς φταίτε που ξεκίνησα να κάνω κάτι τέτοιο. Ας το εξηγήσω όμως.

Μας βαρέθηκα φίλοι μου να κλαιγόμαστε για την ανεργία, τη βρωμιά , τις δυσκολίες, τα προβλήματα κτλ. Αποφάσισα να αλλάξω στάση απέναντι στη ζωή μου. Θυμήθηκα τον παππού μου, άνθρωπο που γεννήθηκε το 1921 και έζησε τις πιο δύσκολες στιγμές της Ελλάδας. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν έζησε μια ζωή που ακούγεται σαν ταινία. Και όμως είχε μια αισιοδοξία για τη ζωή, μια δύναμη στην ψυχή του που πάντα τη ζήλευα. Στα 13 του έχασε τον πατέρα του και σαν ο μεγαλύτερος από πέντε αδέρφια αποφάσισε να τους μεγαλώσει ο ίδιος. Δούλευε στα χωράφια, δούλευε ως βοσκός και προσπαθούσε να θρέψει τα μικρότερα αδέρφια του αλλά και τη θετή του μητέρα. Έδωσε λεφτά και γη σε όλα τα αδέρφια του. Μεγάλωσε τρία παιδιά και έζησε σε ένα καλυβάκι φτιαγμένο από λάσπη γιατί νοίκιαζε το σπίτι που είχε χτίσει ο ίδιος με τα χέρια του, για να πάνε τα παιδιά του σχολείο στην πόλη. Δεν θα αναφερθώ για την εθνική αντίσταση και τον εμφύλιο, δεν θα πω ότι πολέμησε στο πλάι Άγγλων κατά των Γερμανών και αυτό γιατί πολλοί θα σπεύσουν να αποδώσουν κομματική ή ιδεολογική χροιά στο ιστολόγιο μου. Θα πω μόνο ότι ο άνθρωπος αυτός ποτέ δεν έβαλε το κεφάλι κάτω και κατάφερε να σπουδάσει τρία παιδιά και 6 εγγόνια. Αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν τον παίρνω σαν παράδειγμα.

Εντάξει περνάμε δύσκολα, ναι μπορεί και να πεινάσουμε. Ναι η ανεργία μας καταστρέφει την ψυχολογία, αλλά σαν τα χρόνια που πέρασε ο παππούς μου και πιθανόν και οι παππούδες σας δεν περάσαμε. Ίσως και να περάσουμε στο μέλλον. Ας πάψουμε όμως την κλάψα. Ας δούμε λίγο πιο αισιόδοξα τη ζωή και ας σηκώσουμε το κεφάλι. Στόχος λοιπόν του παρόντος ιστολογίου είναι να θυμηθώ και να καταγράψω όλα αυτά που με κάνουν περήφανο, με κάνουν να νιώθω ισχυρό και να μη φοβάμαι το μέλλον. Ακόμα και αν αυτό φέρει πείνα και δυσκολίες. ¨όσο έχω βήμα λοιπόν και διαδίκτυο ξεκινάω να γράφω και να παραθέτω ότι ωραίο βρω στο διαδίκτυο που ξέρω ότι θα με βοηθήσει να περάσω άλλη μια μέρα μακριά από την καταθλιπτική μεμψιμοιρία των γύρω μου!